kriss

Witam
potrzebuje referat na jutro na temat; administracja rządowa w województwie
za każdą pomoc będę wdzięczny

Elan Vital

LINKI DOSTĘPNE TYLKO DLA ZALOGOWANYCH Aby zobaczyć link: zarejestruj się

,

LINKI DOSTĘPNE TYLKO DLA ZALOGOWANYCH Aby zobaczyć link: zarejestruj się

. Powinno pomóc

__________________

thcynka

LINKI DOSTĘPNE TYLKO DLA ZALOGOWANYCH Aby zobaczyć link: zarejestruj się

LINKI DOSTĘPNE TYLKO DLA ZALOGOWANYCH Aby zobaczyć link: zarejestruj się

Administracja rządowa w województwie

Województwo stanowi jednostkę zasadniczego podziału terytorialnego kraju dla wykonywania administracji publicznej, w tym rządowej. Administracja rządowa w województwie jest zorganizowana na zasadzie zespolenia, co oznacza, że wojewoda jest zwierzchnikiem nie tylko klasycznej administracji rządowej lecz także działających w województwie służb, inspekcji i straży, przy pomocy których wykonuje władzę administracji ogólnej. W uzasadnionych przypadkach zakłada się istnienie nielicznych organów administracji niezespolonej (specjalnej).
Jest to część administracji publicznej, działająca na szczeblu centralnym i terenowym, zbudowana na zasadzie centralizmu i hierarchicznego podporządkowania. Jej zwierzchnikiem jest prezes Rady Ministrów. Organami a.rz. na szczeblu centralnym są - obok prezesa Rady Ministrów - ministrowie i kierownicy urzędów centralnych, a tworzą tę administrację ministerstwa i urzędy centralne. W ramach terenowej a.rz. wyróżnia się: administrację zespoloną i niezespoloną.
Administrację rządową na obszarze województwa wykonują:
1) wojewoda,
2) działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu:
a) wojewody, z ustawowego upoważnienia,
b) własnym, jeżeli ustawy tak stanowią,
3) organy administracji niezespolonej,
4) organy samorządu terytorialnego, jeżeli wykonywanie zadań administracji rządowej wynika z ustawy lub z zawartego porozumienia,
5) działający pod zwierzchnictwem starosty kierownicy powiatowych służb, inspekcji i straży, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach,
6) organy innych samorządów, jeżeli wykonywanie zadań administracji rządowej następuje na podstawie ustawy lub porozumienia.

Organy administracji rządowej w województwie działają
na podstawie i w granicach określonych przez ustawy.

Zespolenie służb, inspekcji i straży w administracji rządowej w województwie następuje pod zwierzchnictwem wojewody i, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w jednym urzędzie.

Ustanowienie organów administracji niezespolonej może następować wyłącznie w drodze ustawy, jeżeli jest to uzasadnione ogólnopaństwowym charakterem wykonywanych zadań lub terytorialnym zasięgiem działania przekraczającym obszar jednego województwa. Wykaz organów administracji niezespolonej określa załącznik do ustawy.
Ustanowienie terenowych delegatur właściwych ministrów może następować wyłącznie w drodze ustawy określającej ich zadania i zasięg terytorialny.

Indywidualne akty administracyjne wydawane są w pierwszej instancji przez organy sprawujące administrację rządową na najniższym, możliwym do prawidłowego wykonania określonego zadania, poziomie zasadniczego podziału terytorialnego państwa.

Status prawny wojewody.

Urząd wojewody ma w Polsce bardzo długą tradycję. Jeszcze na dworach pierwszych Piastów zastępował panującego w najważniejszych sprawach państwowych, zarządzał jego dworem oraz pomagał w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Pomimo wielu zawirowań dziejowych oraz wielu zmian w ustrojach administracji, urząd ten w różnych formach stale powracał. Obecnie wojewoda jest organem konstytucyjnym, przedstawicielem Rady Ministrów w województwie, wypełniającym wiele zadań wynikających z ustaw szczególnych. Pozycja ustrojowa i zakres kompetencji wojewody wpływają na podkreślenie znaczenia tego urzędu w systemie administracji publicznej.
Wojewoda jest przedstawicielem rządu w województwie, zwierzchnikiem zespolonej administracji rządowej, organem nadzoru nad samorządem terytorialnym, organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym, reprezentantem Skarbu Państwa w odniesieniu do mienia powierzonego mu dla wykonywania jego zadań.
Stanowisko wojewody ma charakter polityczny, ponieważ w katalogu powierzonych mu zadań dominuje funkcja przedstawiciela rządu. Klasyczne funkcje administracyjne wykonywane są przez wojewodę przy pomocy apolitycznych inspekcji i służb. Kompetencje kierownicze i nadzorcze przysługują Prezesowi Rady Ministrów. Wojewoda jako przedstawiciel rządu byłby równocześnie na obszarze województwa reprezentantem Prezydenta RP przy wykonywaniu funkcji państwowych.
Wojewodę powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw administracji publicznej.

Wojewoda jako przedstawiciel Rady Ministrów odpowiada za wykonywanie polityki rządu na obszarze województwa, a w szczególności:
1) kontroluje wykonywanie przez organy zespolonej administracji rządowej zadań wynikających z ustaw i innych aktów prawnych wydanych na podstawie upoważnień w nich zawartych, ustaleń Rady Ministrów oraz zarządzeń i poleceń Prezesa Rady Ministrów,
2) kontroluje wykonywanie przez organy samorządu terytorialnego i inne samorządy zadań z zakresu administracji rządowej, realizowanych przez nie na podstawie ustawy lub porozumienia z organami administracji rządowej,
3) dostosowuje do miejscowych warunków szczegółowe cele polityki rządu, zwłaszcza w zakresie prowadzonej na obszarze województwa polityki regionalnej państwa oraz - w zakresie i na zasadach przewidzianych w ustawach - koordynuje i kontroluje wykonanie wynikających stąd zadań,
4) zapewnia współdziałanie wszystkich jednostek organizacyjnych administracji rządowej i samorządowej działających na obszarze województwa i kieruje ich działalnością w zakresie zapobiegania zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia oraz zagrożeniom środowiska, bezpieczeństwa państwa i utrzymania porządku publicznego, ochrony praw obywatelskich, a także zapobiegania klęskom żywiołowym i innym nadzwyczajnym zagrożeniom oraz zwalczania i usuwania ich skutków na zasadach określonych w ustawach,
5) reprezentuje Radę Ministrów na uroczystościach państwowych i w trakcie oficjalnych wizyt składanych w województwie przez przedstawicieli państw obcych,
6) wykonuje i koordynuje zadania w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa, wynikające z odrębnych ustaw,
7) współdziała z właściwymi organami innych państw oraz międzynarodowych organizacji rządowych i pozarządowych na zasadach określonych przez ministra właściwego do spraw zagranicznych,
8) przedstawia Radzie Ministrów, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw administracji publicznej, projekty dokumentów rządowych w sprawach dotyczących województwa,
9) wykonuje inne zadania przewidziane w ustawach oraz ustalone przez Radę Ministrów i Prezesa Rady Ministrów.

Wojewoda może wydawać, w zakresie wykonywania funkcji przedstawiciela Rady Ministrów, polecenia obowiązujące wszystkie organy administracji rządowej, a w sytuacjach nadzwyczajnych, obowiązujące również organy samorządu terytorialnego. O wydanych poleceniach wojewoda niezwłocznie informuje właściwego ministra.

Wojewoda, może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać, na czas określony, czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. Wstrzymanie przez wojewodę egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym może być dokonane w odniesieniu do tej samej należności tylko jednorazowo, na okres nie dłuższy niż 30 dni. O wstrzymaniu egzekucji administracyjnej, wojewoda niezwłocznie zawiadamia ministra właściwego do spraw finansów publicznych, z podaniem przyczyny jej wstrzymania.

Wojewoda jako zwierzchnik zespolonej administracji rządowej:
1) kieruje nią i koordynuje jej działalność,
2) zapewnia warunki do skutecznego jej działania,
3) ponosi odpowiedzialność za rezultaty jej działania.

Do kompetencji wojewody należą wszystkie sprawy z zakresu administracji rządowej w województwie, nie zastrzeżone na rzecz innych organów tej administracji.

Wojewoda sprawuje nadzór nad organami gminy, powiatu i samorządem województwa, na zasadach określonych w ustawach.

Na zasadach określonych w ustawach wojewoda:
1) reprezentuje Skarb Państwa w odniesieniu do mienia powierzonego mu w celu wykonywania jego zadań,
2) wykonuje inne uprawnienia wynikające z reprezentowania Skarbu Państwa,
3) wykonuje uprawnienia i obowiązki organu założycielskiego wobec przedsiębiorstw państwowych do czasu przekazania tej funkcji ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa lub do czasu wygaśnięcia tych uprawnień i obowiązków z innych tytułów.


Proponuję to troszkę przerobić

adam19

Szereg istotnych cech prawa określili na podstawie swych badań klasycy marksizmu. Marks i Engels uznawali prawo za przybraną w formę ustawy wolę klasy panującej. Podobnie Lenin nazywał prawo państwową wolą klasy panującej i regulatorem stosunków społecznych. Podkreślając związek państwa i prawa Lenin stwierdził, że „prawo jest niczym bez aparatu mogącego zmuszać do przestrzegania norm prawnych”. Uwypuklone przez klasyków marksizmu cechy, jak również wyniki badania prawa w różnych płaszczyznach, prowadzą nas do następującej, ogólnej definicji prawa.
Prawo to zespół norm (reguł zachowania się) ustanowionych lub uznanych przez państwo, będących wyrazem państwowej woli klasy panującej, popartych przymusem ze strony państwa, których celem jest ochrona i rozwój stosunków dogodnych z punktu widzenia interesów klasy panującej.
Jak każda definicja, tak i definicja prawa uwypuklając cechy istotne zawiera
Pewne uproszczenia, wymaga więc kilku dodatkowych wyjaśnień.
Definicja podkreśla, że prawo to zespół norm (reguł zachowania się) regulujących określone stosunki społeczne. Normy prawne zaliczamy więc do szerokiej grupy norm społecznych, obok norm moralnych, zasad współżycia społecznego, norm obyczajowych itd. Podstawowa różnica leży w rodzaju przymusu, jakim zabezpieczone jest przestrzeganie tych norm. Jak podkreślono, normy prawne poparte są przymusem państwowym, a więc przymusem stosowanym przez zorganizowany i wyspecjalizowany aparat (sądy, organy ścigania itd.). natomiast normy moralne czy normy obyczajowe poparte są sankcjami w postaci potępienia ze strony środowiska lub określonej grupy, izolacji, pogardy itp.
W zasadzie ogromna większość norm prawnych – jak to stwierdzono w definicji – ustalana jest przez państwo. Od reguły tej istnieją jednak wyjątki. Tak np. w państwach socjalistycznych istnieją również normy ustalane przez organy niepaństwowe. Na przykład pewne kompetencje w zakresie tworzenia norm regulujących stosunki wewnątrzspółdzielcze mają centralne organy spółdzielcze. Należy ponadto zauważyć, że część norm prawnych obowiązuje na terenie państwa w wyniku przystąpienia do określonych konwencji międzynarodowych.
Z cytowanych wyżej sformułowań klasyków marksizmu wynika, że prawo jest wyrazem woli klasy panującej. Należy tu poczynić dwie uwagi. Po pierwsze nie każda wola klasy panującej jest prawem. Pomijając oczywisty fakt, że nie chodzi tu o indywidualne akty woli członków klasy panującej, należy stwierdzić, że prawem jest tylko wola klasy panującej objawiona w określony sposób, w określonej formie i w określonym trybie. Z reguły chodzi tu o wyrażenie woli za pośrednictwem organów państwowych. Dlatego w definicji jest mowa o „państwowej woli klasy panującej”. Po drugie musimy zauważyć, że klasycy marksizmu formułowali swe określenia w warunkach ustroju kapitalistycznego. Dlatego też podkreślali, że prawo jest wolą tylko jednej, panującej klasy, co oczywiście nie wyklucza, że może ono w określonych dziedzinach stosunków odpowiadać interesom całego społeczeństwa. Tak w szczególności dzieje się w państwach socjalistycznych, w których prawo staje się wyrazem woli nie tylko określonej klasy, jak również szerokich mas społeczeństwa.
Wreszcie stwierdzenie w definicji, ze prawo to „zespół norm” ma na celu podkreślenie, że prawo to nie przypadkowy konglomerat wewnętrznie niespójnych reguł postępowania, lecz przeciwnie, że jest to pewien określony system, uporządkowany według ustalonego schematu, u podstaw którego leżą wspólne zasady, wynikające z oparcia całokształtu prawa obowiązującego w danym państwie na konkretnym układzie stosunków społeczno-ekonomicznych.

Jakie są funkcje prawa?
Podstawową funkcję prawa stanowi to, że jest ono ważnym regulatorem życia społeczeństwa. Pełni tę funkcję z woli władzy publicznej i pod sankcją publiczną – zakazuje określonych zachowań, nakazuje określone zachowania lub wreszcie zezwala na określone zachowania.

W ramach swojej podstawowej funkcji regulatora życia społeczeństwa prawo spełnia lub może spełniać różne funkcje szczegółowe. Niektóre z nich spełniane są przez cały system prawa, niektóre łączą się bardziej z określonymi jego kategoriami lub dziedzinami.
Prawo danego państwa spełnia funkcję ochronną i stabilizacyjną. Zapewnia ochronę wartości uznawanych za istotne z punktu widzenia rządzących (co w demokracji oznacza ochronę wartości istotnych dla społeczeństwa), ale też i ochronę różnych interesów (w demokracji – interesu publicznego). Tym samym służy zachowywaniu i utrwalaniu istniejącego ładu politycznego, społecznego i gospodarczego. Funkcję taką spełnia całość systemu prawa, ale jest ona widoczna we wszystkich jego działach. Szczególnie wyróżniają się pod tym względem niektóre działy (jak prawo karne) i niektóre instytucje prawa. Trzeba tu wspomnieć o instytucji ksiąg wieczystych, dokumentujących stan własnościowy nieruchomości. Związana jest z nimi tzw. rękojmia wiary publicznej, tj. uznanie za właściciela tego, kto nabył nieruchomość od osoby wpisanej w księdze wieczystej jako właściciel.
Prawo jest zjawiskiem swoiście konserwatywnym – tym bardziej, że jest ono nośnikiem tradycji, a ciągłość danej tradycji prawnej i wynikająca z niej pewność prawa staje się istną wartością samą w sobie.
Z funkcją stabilizacyjną łączy się ściśle wychowawcza funkcja prawa. Wyrabia ono u jego adresatów odpowiednie skłonności i nawyki, dzięki którym zachowania społeczne są obliczalne i przewidywalne.
Zgodnie ze swoim charakterem, prawo na ogół zmienia się poprzez dostosowanie się do zmian zachodzących w społeczeństwie, dlatego mówimy o funkcji dynamizacyjnej.
Istotną rolą prawa jest realizowanie funkcji organizacyjnej. Dla wykonywania zadań publicznych potrzebne są różne urzędy i instytucje publiczne. Zasada legalizmu nakazuje tworzenie tych urzędów na podstawie przepisów prawa i wymaga odpowiedniego prawnego unormowania zasad i trybu ich działania.
Z prawem karnym łączy się szczególnie funkcja represyjna. Jest to ustanawianie podstawy do karania za naruszenie norm prawa.
Z kolei prawo podatkowe i prawo ubezpieczeń społecznych, również w mniejszym stopniu prawo pracy i prawo cywilne, pełni funkcję redystrybucyjną. Prawo stara się tym zakresie prowadzić do wyważenia interesu dobra wspólnego i dobra jednostki. To wyważenie następuje przez odebranie jednym na podstawie odpowiednich przepisów pewnej części mienia lub uprawnień. Doprowadza się w ten sposób do poprawy stanu majątkowego lub uprawnień innych.
Wyróżnia się wreszcie rolę prawa jako regulatora i arbitra konfliktów. Tutaj szczególnie ważną rolę odgrywa prawo cywilne - jest instrumentem rozstrzygania sporów pomiędzy różnymi podmiotami.
Prawo pozytywne i prawo naturalne
Gdy stawia się typowo filozoficzne pytanie o to, co stanowi istotę prawa, od czasów starożytnych udziela się z reguły dwojakiego rodzaju odpowiedzi. Dla jednych prawem jest tylko to, co zostało wydane przez właściwy organ władzy publicznej. W przeciwnej wersji, prawo po prostu jest wyrazem woli suwerena. Przy tym podejściu, prawo jest nadzwyczaj ściśle powiązane z danym państwem, bo tylko w państwie występuje władza suwerenna. Prawo jest zarazem synonimem całości ustawodawstwa obowiązującego w danym państwie. Oznacza to, że według zwolenników tego kierunku myślenia, nie ma jednego prawa, wspólnego dla wszystkich, lecz jest tyle praw, ile suwerennych organizmów państwowych. Ten sposób myślenia nazywamy właśnie pozytywizmem prawniczym (prawem pozytywnym).
Dla innych, prawo jest częścią ogólnego ładu istniejącego we wszechświecie, w naturze – a zatem jego normy stanowią część ogólnych praw rządzących naturą. Ustawodawca – jak każdy – powinien być tymi normami związany. Jego zadaniem jest wcielanie w życie norm wynikających z natury w tworzonych przez niego przepisach i odnoszenie tych norm do warunków panujących w danym miejscu i czasie. W istocie jest tylko jedno powszechne prawo. Ten kierunek myślenia to kierunek prawnonaturalny. Wyraża się w przekonaniu o istnieniu, obok (i ponad) prawem pozytywnym, prawa natury czyli prawa naturalnego, wyznaczającego podstawowe normy zachowania ludzi i ogólnie właściwe rodzajowi ludzkiemu. Normy te mogą i powinny służyć do oceny i weryfikacji prawa pozytywnego, ograniczając tym samym swobodę suwerena w jego kształtowaniu. W ten sposób prawo nie daje się sprowadzić do zbioru ustaw. Stanowi ono coś więcej niż ustawy – i to coś przesądza o jego istocie. W ramach tego kierunku występowało i występuje wiele poglądów dotyczących zarówno samego pochodzenia prawa naturalnego (wola istoty nadprzyrodzonej, natura rzeczy, natura człowieka, rozum ludzki, przyrodzona godność człowieka itd.), jak i jego charakteru, czy też stosunku do prawa pozytywnego.

Gałęzie systemu prawa (podział prawa – jego dziedziny)
a) Prawo państwowe. W systemie naszego prawa prawo państwowe zajmuje miejsce naczelne. Reguluje ono bowiem podstawowe zasady ustroju politycznego i społeczno-gospodarczego, określa system naczelnych organów władzy i administracji państwowej, ustala podstawowe zasady dotyczące organizacji i działalności NIK oraz sądów i prokuratury, określa zasady prawa wyborczego, wytycza także przewodnie zasady dla innych gałęzi prawa.
b) Prawo administracyjne. Prawo administracyjne obejmuje normy regulujące te stosunki społeczne, które powstają w toku wykonawczej i zarządzającej działalności organów administracji państwowej. Reguluje więc ono formy organizacji administracji oraz proces wykonywania przez organy państwowe funkcji administrowania. Prawo a. reguluje również pomocniczą działalność organów administracji, jak np. prowadzenie archiwów, statystyk itd., zajmuje się szeroką dziedziną administracji porządku publicznego i obrony państwa.
c) Prawo finansowe. Prawo finansowe jest gałęzią prawa, regulującą stosunki społeczne, powstające w procesie dokonywanej przez państwo planowej akumulacji i dystrybucji środków pieniężnych. Zakres stosunków społecznych z tym związanych jest szeroki, toteż w prawie finansowym wyróżnia się kilka działów: prawo budżetowe, prawo bankowe, prawo finansowe przedsiębiorstw państwowych, prawo finansowe organizacji społecznych oraz prawo ubezpieczeniowe.
d) Prawo cywilne. Prawo cywilne jest gałęzią prawa regulującą przede wszystkim stosunki majątkowe. Mogą to być stosunki między organizacjami, między organizacjami a obywatelami, a także pomiędzy poszczególnymi obywatelami. Kodeks cywilny, stanowiący podstawowy akt prawny normujący stosunki cywilnoprawne, dotyczy więc sfery stosunków wewnątrz sektora uspołecznionego, stosunków cywilnoprawnych powstających na styku tej sfery oraz stosunków poza tą sferą. W ramach prawa cywilnego można wyróżnić szereg działów:
1) część ogólną prawa cywilnego, obejmującą normy regulujące zagadnienia wspólne dla całego prawa cywilnego,
2) prawo rzeczowe, regulujące przede wszystkim zagadnienia związane z prawem własności, jego nabyciem, treścią i ochroną,
3) prawo zobowiązaniowe, regulujące stosunki prawne wynikające z umów oraz powstające z innych źródeł, jak np. z czynów niedozwolonych,
4) prawo spadkowe,
5) prawo autorskie,
6) prawo wynalazcze.
e) Prawo pracy. Problematyka tej gałęzi prawa jest szczególnie jest szczególnie doniosła, dotyczy bowiem zakresu spraw mających bezpośrednie znaczenie dla większości obywateli. Przedmiotem prawa pracy są stosunki społeczne pracy podporządkowanej oraz inne stosunki społeczne, życiowo związane z występowaniem tej pracy. Prawo pracy określa istotę i rodzaje stosunków pracy, normuje szczegółowo tryby rozwiązywania stosunku pracy, reguluje prawa i obowiązki stron w stosunku do pracy (wynagrodzenia za pracę, czas pracy, urlopy, ubezpieczenia itd.). Do podstawowych zasad prawa pracy należą: prawo do pracy, powszechność pracy, wolność od wyzysku, obowiązek przestrzegania dyscypliny pracy, prawo do wynagrodzenia według ilości i jakości pracy, prawo do wypoczynku, do bezpiecznej pracy, do zrzeszania się w związki zawodowe i do materialnego zabezpieczenia na starość.
f) Prawo rodzinne. Prawo rodzinne reguluje stosunki społeczne wynikające z zawarcia małżeństwa, stosunki powstające między rodzicami a dziećmi, a także stosunki społeczne dotyczące przysposobienia oraz opieki nad małoletnimi. Podstawowym aktem prawnym jest tutaj kodeks rodzinny i opiekuńczy. W kodeksie uregulowane są kolejno zagadnienia zawarcia małżeństwa, ustania małżeństwa, kwestie ustalenia ojcostwa, władzy rodzicielskiej i obowiązki alimentacyjne.
g) Prawo karne. Prawo karne określa jakie czyny są przestępstwami, ustanawia różne rodzaje kar, które są wymierzane w wypadku popełnienia czynów przestępczych, oraz przewiduje podstawy i warunki odpowiedzialności karnej. Przedmiotem zainteresowań prawa karnego są przede wszystkim dwa zjawiska: przestępstwo i kara.
W ramach prawa karnego wyróżnia się dwie zasadnicze części:
Część ogólna prawa karnego zawiera normy dotyczące przede wszystkim samej istoty przestępstwa. Normy prawa karnego precyzują pojęcie przestępstwa, jego znamiona i stadia dokonywania, formy udziału w dokonaniu przestępstwa, podstawy odpowiedzialności karnej itp. Z kolei w części ogólnej normy te określają system kar, tryb i warunki ich wymierzania, możliwość zawieszenia kary, jej zaostrzenia lub złagodzenia, przedawnienie ścigania, wyrokowania i wykonywania kary.
Część szczegółowa prawa karnego obejmuje normy klasyfikujące przestępstwa w określone grupy oraz określające znamiona poszczególnych przestępstw i granice kar, jakie mogą być wymierzane za poszczególne przestępstwa.
Podstawowym źródłem prawa karnego jest kodeks karny.
h) Prawo procesowe. Prawo procesowe jest gałęzią prawa dość niejednolitą. W jej zakres wchodzą trzy podstawowe działy:
- prawo o ustroju sądów i prokuratury (określa cele i zadania sądownictwa oraz normuje strukturę sądów, a także prawa i obowiązki sędziów),
- prawo procesowe cywilne (reguluje postępowanie mające na celu rozstrzyganie sporów między stronami w sprawach cywilnych, określa prawa i obowiązki stron w procesie)
- prawo procesowe karne (ustala tryb działalności organów sądowych w sprawach karnych, określa uprawnienia sądu, prokuratora, oskarżonego i obrońców w poszczególnych stadiach procesu, tryb postępowania dowodowego, zasady orzekania i środki odwoławcze).
i) Prawo międzynarodowe. Prawo międzynarodowe ma odmienny charakter od wszystkich poprzednich gałęzi prawa, stanowi bowiem zespół norm regulujących prawa i obowiązki poszczególnych państw w ich stosunkach wzajemnych. Nie może być dlatego uważane za część składową wewnętrznego prawa polskiego. Podstawowymi aktami prawnymi regulującymi stosunki z zakresu prawa międzynarodowego są przede wszystkim liczne umowy międzynarodowe, jak również powszechnie przyjęte zwyczaje i zasady (np. zasada wolności mórz, zasada nienaruszalności wór terytorialnych itd.) przedmiotem zainteresowań prawa międzynarodowego są również organizacje międzynarodowe, jak np. Organizacja Narodów Zjednoczonych, Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG), Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG)

Creativ

LINKI DOSTĘPNE TYLKO DLA ZALOGOWANYCH Aby zobaczyć link: zarejestruj się

LINKI DOSTĘPNE TYLKO DLA ZALOGOWANYCH Aby zobaczyć link: zarejestruj się